دفتر اول : تهی خاموش
چنین فرمود استاد برنامه نویس :
((هرگاه آموختی که چگونه خطا های برنامه را رفع کنی، طریقت برنامه نویسی را آموخته ای و زمان آن فرارسیده است که اینجا را ترک کنی))
۱٫۱
چیزی مرموز شکل می گیرد و در فضای خاموش متولد می ش ود. تنها و بی حرکت منتظر می ماند، در ابتدا ساکن و در عین حال در حرکتی ثابت است . او منبع تمام برنامه ها است. من نامش را نمی دانم، پس او را طریقت برنامه نویسی (دائو) می نامم. اگر دائو عظیم باشد آنگاه سیستم عامل عظیم خواهد شد . اگر سیستم عامل خوب باشد، مترجم (کامپایلر) خوب خواهد شد. اگر مترجم خوب باشد ، برنامه ها خوب خواهند شد. در این صورت کاربر خشنود می شود و توازن در جهان برقرار خواهد شد.
طریقت برنامه نویسی به دور دستها جریان پیدا می کند و با باد صبحگاهی باز می گردد.
۱٫۲
دائو به زبان ماشین حیات می بخشد. زبان ماشین به اسمبلر حیات می بخشد. اسمبلر به مترجم حیات می بخشد و اینک ده ها هزار زبان وجود دارند. هر زبانی هدف خود را دارد، هرقدر هم که آن هدف کوچک باشد . هر زبانی یین ویانگ نرم افزار را بیان می کند. هر زبانی جایگاهی در دائو دارد. تا می توانی از برنامه نویسی با کوبول بپرهیز٫
۱٫۳
در آغاز فقط دائو بود. دائو به زمان و فضا حیات بخشید. بنابراین زمان و فضا یین و یانگ برنامه نویسی هستند. برنامه نویسانی که دائو را درک نمی کنند همواره زمان و فضا را برای برنامه هایشان از دست می دهند. برنامه نویسانی که دائو را درک می کنند، همیشه زمان و فضای کافی ، برای به انجام رساندن اهدافشان دارند.
چطور می تواند جز این باشد؟
۱٫۴
برنامه نویس خردمند از دائو می گوید و از آن پیروی می کند . برنامه نویس عادی از دائو می گوید و در جستجوی آن است. برنامه نویس کودن از دائو می گوید و به آن می
خندد. اگر برای خنده نبود دائویی وجود نداشت. صداهای بلند سخت تر شنیده می شوند. جلو رفتن راهی برای عقب نشینی است. استعدادهای بزرگ در زندگی خودشان را دیر نشان می دهند.حتی در یک برنامه کامل هم هنوز خطاهایی وجود دارد.